آرشیو
طراح قالب
Tebyan
http://www.farhangnews.ir/sites/default/files/content/images/story/92-10/28/61618-185029-1390020680.jpg

همه مراجع تقليد مي گويند: احتياط واجب آن است كه روزه دار دود سيگار و تنباكو و مانند اينها را هم به حلق نرساند. [1] و چون هيچ يك از مراجع تقليد فتواي به جواز استعمال سيگار براي شخص روزه دار نداده اند، بنابراين، لازم است كه شخص روزه دار از اذان صبح تا اذان مغرب از استعمال هر نوع از دخانيات خود داري نمايد. بديهي است با استعمال سيگار روزه اش باطل و علاوه بر قضاي روزه، كفاره [2] نيز بر او واجب مي شود. [3]

--------------------------------------------------------

پي نوشت:

[1] توضيح المسائل (المحشى للإمام الخميني)، ج‏1 ، ص 903.

[2] توضيح المسائل (المحشى للإمام الخميني)، ج ‏1، ص 928 ، مسأله 1660، كسى كه كفّاره روزه رمضان بر او واجب است، بايد (يك بنده آزاد كند يا) به دستورى كه در مسأله بعد گفته مى‏شود دو ماه روزه بگيرد، يا شصت فقير را سير كند يا به هر كدام يك مُد كه تقريباً ده سير است طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها بدهد و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد، هر چند مد كه مى‏تواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند طعام بدهد بايد استغفار كند، اگر چه مثلًا يك مرتبه بگويد «استغفر اللَّه» و احتياط واجب در فرض اخير آن است كه هر وقت بتواند، كفاره را بدهد.

[3] برگرفته از سؤال 3032 (سايت: 3278)، نمايه: روزه فرد سيگاري.

برچسب ها :

ماه رمضان، ماه بندگي و عبوديت است و خداوند، بندگانش را بر سر سفره خويش دعوت كرده است. جايگاه اين ماه، جايگاهي بس والاست كه انسان بايد براي استفاده بهتر از اين ضيافت الهي، تمام سعي و تلاش خويش را انجام دهد.

پيامبر اكرم(صلي‌الله‌عليه‌واله) در تمام سال، شب زنده‌دار بود و مشغول عبادت[اسراء/79] وقتي ماه شبعان فرا مي‌رسيد، تلاش آن حضرت، بيشتر مي‌شد آن چنان كه آمده است: «كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى‌اللَّهُ‌عَلَيْهِ‌وَ‌آلِهِ) يَدْأَبُ فِي صِيَامِهِ وَ قِيَامِهِ فِي لَيَالِيهِ وَ أَيَّامِهِ‏؛ رسول خدا بر روزه روزها و شب زنده‌داري شبهاي اين ماه، مداومت و كوشش فراوان داشت».[1]

آن حضرت، براي آماده شدن و درك تمام فيوضات اين ماه با عظمت، از ماه‌هاي قبل شروع مي‌كردند تا هر چه بهتر بتوانند از فرصت‌هاي اين ماه استفاده كنند؛ تا آنجا كه دهه‌ي آخر ماه رمضان، رختخواب خويش را جمع كرده و براي اعتكاف به مسجد مي‌رفتند.[2]

آن حضرت در مورد ماه مبارك رمضان اين چنين فرموده‌اند:
«وَ هُوَ شَهْرٌ دُعِيتُمْ فِيهِ إِلَى ضِيَافَةِ اللَّهِ؛ و آن ماهي است كه در آن به ميهماني خدا دعوت شده‌ايد».[3] اين ميهماني با ميهماني‌هاي ديگر فرق دارد؛ زيرا در اين ميهماني، ميهمانان تنها كساني هستند كه عوت الهي را لبيك مي‌گويند و وارد اين ماه مي‌شوند و وارد شدن هم به اين معنا است كه، ميهمان عطر و بوي اين ماه را بگيرد و از رزق و روزي الهي بهره ببرد.

امّا سوالي كه پيش مي‌آيد اين است كه: وقتي رزق و روزي الهي استمرار دارد يعني از سويي «إِنَّ اللّهَ هُوَ الرَّزّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتينُ»[ذاريات/58] و از سوي ديگر؛ هر نعمتي كه هست از خداست « وَ مَا بِكُم مِّن نِّعْمَةٍ فَمِنَ اللّهِ»[نحل/53] پس چرا تعبير به ميهماني خدا تنها در مورد اين ماه آمده است؟

در پاسخ بايد گفت: ميهماني در اين ماه، محصور در پذيرائي و روزي دهي خداوند نيست؛ زيرا همچنان كه بالا گفته شد، اين پذيرائي و روزي دهي، دوام دارد و هميشگي است امّا تعبير به ميهماني خداوند در اين ماه، گويا يك رزق و روزي ويژه‌اي است كه به ميهمانان خاص داده مي‌شود.

آيت الله جوادي آملي در اين زمينه اين‌چنين مي‌فرمايد:
«علاوه بر رزق و روزي ظاهري، روزي‌هاي ديگري هم هست كه در فرصت‌هاي خاص؛ مثل ماه مبارك رمضان به بندگان عطاء مي‌شود؛ مانند معارف حقه قرآن كريم و همچنين سفارشات معصومين(عليهم‌السلام) كه اين دو در كنار هم و مكمل يكديگر هستند و از هم جدا نمي‌شوند. همچنين شب زنده‌داري يكي ديگر از توفيقاتي است كه به بندگان خاص در اين ماه عطاء مي‌شود؛ تا ميزباني حضرت حق را درك كنند».[4]

پس ضيافت در اين ماه، غير از رزق مادي، رزق معنوي هم هست، تا آنجا كه به رزق معنوي در اين ماه بيشتر سفارش شده است تا رزق مادي.

---------------------------------------

پي‌نوشت:
1- مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج 2، ص829.
2-  برگرفته از بحار الانوار ، ج ۹۵، ص ۱۰.
3- عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج1، 295.
4- برگرفته از بنيان مرصوص امام (ره) ايت الله جوادي آملي، ص 82.

برچسب ها :

برچسب ها :

چشم هايم را آرام روي هم مي گذارم...
ترنم اذن دخول جاري لب هايم مي شود...
من بر در بهشت ايستاده ام... دري از درهاي پيامبرت...
و مي دانم جز با اذن نبايد در بهشت قدم نهاد...
و مي دانم صاحب اين سرا زنده است، نزد تو و آگاه بر احوال من...
و مي دانم سلامم را پاسخ مي دهد حتي پيش از سلام دادن ِ من...
و مي دانم...
و مي دانم بي اذن نمي شود كه داخل شد...
با هر طلب اذني دلم فرو مي ريزد...
أ أدخل يا رسول الله... دلم تكان مي خورد...
أ أدخل يا حجة الله... هزار تكه مي شود...
أ أذخل يا ملائكة الله... روي هم مي ريزد...
وجودم غرق شرم مي شود... فإن لم أكن أهلا لذلك فأنت أهل لذلك... من لايق اين همه كرامت نيستم...
فأنت أهل لذلك... چند فدم جلوتر مي آيم!... فأنت أهل لذلك...
حسي آميخته از خوف و رجا دلم را پر مي كند...
اشك جاري مي شود...
اشك نشان اذن است...
فأذن لي يا مولاي في الدخول... دوباره جان مي گيرم...
سرم را بلند مي كنم و نگاهم پر مي شود از ملكوت حرم... أفضل ما اذنت لأحد من أوليائك...
لبخنذ مي زنم... تبسم مي كني... فأن لم أكن أهلا لذلك فأنت أهلا لذلك...
من.. بر در ِ تو... زير همين اذن دخول جان مي گيرم...
.
دنيا با تمام قيل و قالش همين جا تمام مي شود... زير همين تابلوي اذن دخول...
چه آرامش عجيبي است پشت كردن به دنيا و قدم گذاشتن در ملكوت ِ تو آقا...
السلام عليك يا حضرت آرامش يا ضامن آدم

برچسب ها :
برچسب ها :
ماه رمضان ماه بزرگي است، خداوند در آن ماه نيكيها را دو چندان مي‏كند و گناهان را پاك مي‏سازد، و درجات را بالا مي‏برد. هر كس در اين ماه صدقه بدهد خداوند گناهان او را مي‏آمرزد، و هر كس در اين ماه به زيردستان خود محبت و مهرباني كند خداوند نظر رحمت به او خواهد داشت. كسي كه در ماه رمضان اخلاق خود را نيكو سازد و خشم خود را فروكشد و غضب نكند، و موجبات رفت و آمد و ارتباط با ارحام و خويشاوندان را برقرار كند پروردگار او را مورد عنايت و محبت خود قرار مي‏دهد. سپس فرمود: اين ماه رمضان مانند ساير ماه‏ها نيست، هر گاه ماه مبارك رمضان بيايد با خود خيرات و بركات مي‏آورد، و هر گاه ماه رمضان پايان يابد گناهان شما را نيز با خود مي‏برد. در ماه رمضان ثواب كارهاي نيك مضاعف مي‏گردد، و اعمال و افعال نيك در آن مورد پذيرش خداوند متعال قرار مي‏گيرد، هر كس از شما در ماه مبارك رمضان دو ركعت نماز مستحبي بخواند خداوند متعال او را رحمت مي‏كند. سپس فرمود: بدبخت و بي‏توفيق كسي است كه ماه رمضان بر او بگذرد و مورد آمرزش قرار نگيرد، در آن هنگام كه نيكوكاران پاداش اعمال خود را بگيرند وي زيان خواهد ديد. 2 - حسن بن فضال از حضرت رضا عليه‏السلام و او از پدرانش روايت كرده كه حضرت رسول صلي الله عليه و آله در يكي از روزها خطبه خواند و در اثناء خطبه خود فرمود: اي مردم اينك ماه خداوند با بركت و آمرزش به طرف شما روي آورده، ماهي كه در نزد خداوند از همه ماه‏ها افضل است، روزهاي آن بهترين روزها و شبهاي آن نيكوترين شبها و ساعات آن افضل ساعات مي‏باشد. اي مردم شما در اين ماه به ضيافت خداوند دعوت شده و نزد خداوند گرامي هستيد. نفس‏هاي شما در اين ماه تسبيح و خواب شما در آن عبادت، و اعمال شما در آن مقبول و دعاي شما در آن مستجاب است اكنون با نيت پاك و قلبي صادق از خداوند بخواهيد كه شما را موفق بدارد روزه بگيريد و تلاوت قرآن مجيد كنيد. شقي و بدبخت و بدعاقبت آن كسي است كه در اين ماه از رحمت خداوند محروم گردد و از فيوضات اين ماه مقدس و مبارك بي ‏بهره باشد.
برچسب ها :
http://i33.tinypic.com/29g1oih.jpg

مرز سلطه شياطين بر انسان، از حدّ تحريك و وسوسه فراتر نمى رود. از اين رو، آنان، انسان را به زشتى ها دعوت مى كنند؛ ليكن نمى توانند او را به ارتكاب زشتى ها وا دارند.
بررسى احاديث دينى در موضوع به بند كشيده شدن شياطين و جلوگيرى از اِغواگرى آنها در ماه رمضان، دو علّت را نشان مى دهد، با اين توضيح كه علّت دوم ادامه و نتيجه علّت اوّل مي باشد:


علّت اوّل: طبيعت پيشگيرانه روزه
روزه به طور طبيعى، زمينه اى را كه شيطان بر اساس آن، انسان را به گم راهى مى كشانَد، از بين مى برد. به تعبير دقيق تر، زنجيرى كه در ماه رمضان، شيطان را به بند مى كشد، چيزى جز خودِ روزه نيست. از اين رو، در حديث پيامبر خدا (ص) آمده است: «إنَّ الشَّيطانَ لَيَجرى مِنِ ابنِ آدَمَ مَجرَى الدَّمِ فَضَيِّـقوا مَجارِيَهُ بِالجُوعِ؛ شيطان در انسان ، همچون جريان خون، جارى مى شود پس با گرسنگى، گذرگاه هاى او را تنگ كنيد» .(1)


اين حديث، به روشنى بر اين نكته دلالت دارد كه روزه به طور طبيعى، مانع تسلّط شيطان بر انسان مى شود. زنجيرى كه روزه دارد، نه تنها شيطان را به بند مى كشد، بلكه كشش هاى نفْس امّاره را هم مهار مى كند، آن را به اسارت در مى آورد و جلوى سلطه آن را بر انسان مى گيرد و به فرموده امير مؤمنان: «نِعمَ العَونُ عَلى أسرِ النَّفسِ وَ كَسرِ عادَتِهَا التَّجَوُّعُ »؛ گرسنگى، چه خوب ياورى براى اسير كردن نفْس و شكستن عادت آن است! (2)


بر اين اساس، هدف همه احاديثى كه درباره مفيد بودن گرسنگى و نقش آن در خودسازى و تربيت نفْس، وارد شده اند، ايجاد مانع طبيعى در برابر سلطه شيطان بر انسان، نگهدارى انسان از كشش ها و اغواگرى هاى نفْس، و آزادسازى نيروهاى عقلى و شكوفاسازى استعدادهاى انسانى است، چنان كه از اين دو حديث ـ كه از مجموعه احاديثِ اين گونه برگزيده ايم ـ روشن مى شود.


پيامبر خدا (ص) فرمود: «جاهِدوا أنفُسَكُم بِالجُوعِ وَ العَطَشِ، فَإِنَّ الأجرَ فى ذلِكَ كَأَجرِ المُجاهِدِ فى سَبيلِ اللّه؛ به وسيله گرسنگى و تشنگى، با نفْس خويش، جهاد كنيد ؛ چرا كه پاداش آن ، مثل پاداش جهادكننده در راه خداست».(3)


نيز فرمود : «أحيوا قُلُوبَكُم بِقِلَّةِ الضِّحكِ و قِلَّةِ الشَّبَعِ، وَ طَهِّروها بِالجُوعِ تَصفو وَ تَرِقُّ؛ دل هاى خود را با كم خنديدن و كم خوردن، زنده كنيد و آن را با گرسنگى، پاك سازيد تا صاف و رقيق شود»(4).


علّت دوم: عنايت ويژه خداوند
افزون بر پشتوانه اى كه روزه به طور طبيعى براى روزه داران در جلوگيرى از سلطه شيطان و اغواگرى هاى او پديد مى آورد، اين برنامه عبادى، خود به خود، زمينه ساز شمول عنايت هاى خدا بر آنان مى گردد. آنچه در احاديث با عنوان «به بند كشيدن شياطين در اين ماه» آمده است، به همين نكته اشاره دارد. به عبارت ديگر، عنايت الهى گزاف نيست بلكه ريشه اين توفيق و عنايت الهى، در انتخاب خود انسان و ورود او به ميهمان سراى رمضان، نهفته است.(5)


پي نوشت :
1. مجلسي، بحارالانوار، دار احياء التراث العربي، چاپ دوم، 1403ق. ج 70 ، ص 42 .
2. غرر الحكم و درر الكلم، عبدالواحد بن محمد التميمي، مكتب الإعلام الإسلامي، قم، 1366 ه.ش. ح 9944.
3. فيض كاشاني، المحجة البيضاء، نشر موسسه اسلامي قم 1378 ش. ج5 ، ص146.
4. فيض كاشاني، المحجة البيضاء، نشر موسسه اسلامي قم 1378 ش. ج5 ، ص154.
5. اقتباس از : محمد محمدي ري شهري حكمت نامه پيامبر اعظم ( صلي الله عليه و آله و سلم ) ، قم ، سازمان چاپ و نشر دارالحديث، 1386 ه.ش، ج 11 ، ص 30-32

برچسب ها :
http://mrplus.ir/wp-content/uploads/2014/04/Repedfefntance1.jpg

تنها بازمانده يك كشتي شكسته، توسط جريان آب به يك جزيره دورافتاده برده شد. با بيقراري به درگاه خداوند دعا كرد تا او را نجات بخشد، ساعت ها به اقيانوس چشم دوخت تا شايد نشاني از كمك بيابد اما هيچ چيز به چشم نيامد.

سرانجام نااميد شد و تصميم گرفت كه كلبه اي كوچك بسازد تا از خود و وسائل اندكش بهتر محافظت نمايد. روزي پس از آنكه از جستجوي غذا بازگشت، خانه كوچكش را در آتش يافت، دود به آسمان رفته بود، اندوهگين فرياد زد:

خدايا چگونه توانستي با من چنين كني؟

صبح روز بعد، او با صداي يك كشتي كه به جزيره نزديك مي شد از خواب بيدار شد، مي آمد تا او را نجات دهد.

مرد از نجات دهندگانش پرسيد: چطور متوجه شديد كه من اينجا هستم؟

آنها در جواب گفتند: ما علامت دودي را كه فرستادي ديديم!

آسان مي توان دلسرد شد هنگامي كه بنظر مي رسد كارها به خوبي پيش نمي روند، اما نبايد اميدمان را از دست بدهيم زيرا خدا در كار زندگي ماست، حتي در ميان درد و رنج.

دفعۀ آينده كه كلبه شما در حال سوختن است به ياد آوريد كه آن شايد علامتي باشد براي فراخواندن رحمت خداوند.


مـــنـــبــــع: پايگاه اطلاع رساني حوزه

برچسب ها :
http://www.sibtayn.com/swf/gallery/images/monasebat/ramazan/ramazan/pic3/pic54.jpg

در مناجات هايي كه از ائمه اطهار(ع) نقل شده است، دو مناجات را ديده ام كه همه ائمه(ع) آن را مي خواندند؛ يكي مناجات شعبانيه است كه در مفاتيح هست، يكي هم مناجاتي است كه با اين جملات شروع مي شود: «اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَي مُحَمَّدٍ وَ عَلَي آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ نِدَائِي إِذَا نَادَيْتُكَ وَ اسْمَعْ دُعَائِي إِذَا دَعَوْتُكَ وَ أَقْبِلْ عَلَيَّ إِذَا نَاجَيْتُكَ فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَيْكَ وَ وَقَفْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ...»؛ مرحوم مجلسي در بحارالأنوار نقل مي كند كه اين مناجات از علي(ع) است و همه ائمه هم آن را مي خواندند.براي اينكه اين جملات دعا را كمي توضيح دهم، به طوري كه مرتبط با ايام ماه مبارك رمضان هم باشد، يكي دو نكته را مقدمتاً عرض مي كنم.

ماه رمضان، ماه تقرب به خدا

مطلب اول اينكه درباره ماه مبارك رمضان اهل معرفت اين تعبير را دارند كه اين ماه، دار ضيافت الهي و يكي از منازل سالكين إلي الله است. «سلوك إلي الله» يعني سير معنوي روح به سوي خدا و تقرّب به او كه البته اين سير و اين تقرّب، داراي درجات و مراتب است.

منازل سير و سلوك به سوي خدا

 اين سير و سلوك چهار قدم دارد؛ اهل معرفت از قدم اوّل تعبير مي كنند به «تجليه»، يعني آراستن ظاهر به آداب شرع و عمل كردن به دستورات شارع مقدس در اين ماه مبارك رمضان؛ يعني همين روزه گرفتن و آداب ظاهريه. پس گام اول، قدم اول تجليه است.

گام دوم، تخليه

گام دوم در اين سير «تخليه» است. تخليه پيراستن است نه آراستن؛ پيراستن باطن از رذائل اخلاقي و چه بسا پاك كردن و منزه كردن نفس از آثار آثام ـ يعني سيئات و گناهان ـ است. چه بسا اولين دعايي كه نسبت به اولين روز ماه مبارك رمضان وارد شده كه شخص روزه دار مي خواند، اشاره به همين مسأله تخليه دارد. چون خود را تجليه كرده، يعني روزه گرفته و به آداب ظاهريه عمل كرده است و حالا از خدا مي خواهد كه او باطنش را از اين آثار پيرايش كند.

لذا در روز اول ماه مبارك رمضان اين دعا را مي خوانيم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ صِيَامِي فِيهِ صِيَامَ الصَّائِمِينَ وَ قِيَامِي قِيَامَ الْقَائِمِينَ وَ نَبِّهْنِي فِيهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِينَ وَ هَبْ لِي جُرْمِي يَا إِلَهَ الْعَالَمِينَ وَ اعْفُ عَنِّي يَا عَافِياً عَنِ الْمُجْرمِينَ». اين دعا به همين قدم دوم، يعني تخليه اشاره دارد.

گام سوم، تحليه

گام سوم كه از آن تعبير به «تحليه» مي كنند، اين است كه انسان روح را به صفات ملكوتيه كماليه آرايش دهد و خودش را متخلِّق به اخلاق الهيّه كند، كه اين هم داراي مراتبي است.

گام چهارم، فناء في الله

گام چهارم مرحله اي است كه اهل معرفت از آن به «فناء في الله تعالي» تعبير مي كنند و مرادشان اين است كه روح سالك يعني همان شخصي كه سير معنوي مي كند، از إنّيّت در شهود حق فاني شود؛ چه در رابطه با فعلش، چه صفتش و چه ذاتش. اين تعبير را به كار مي برند كه فناء في الله عبارت است از: «فاني شدن روح از إنّيّت در شهود حق». از نظر مسير معنوي، اين آخرين منزل سير و سلوك است.

نزول سخن خدا، براي ساختن بنده اش

ماه مبارك رمضان اينطور است كه هم ماه «نزول» است و هم ماه «صعود» است. اينكه ماه نزول است را شما خوب مي توانيد بفهميد؛ چون در قرآن و در دعاهاي ماه مبارك رمضان مطرح است كه كلام الهي-قرآن كريم- در اين ماه، از مصدر وحي بر نبي مكرم اسلام(ص)نازل مي شود كه خداوند به وسيله همان كلمات، انسان ها را در جميع ابعاد پرورش مي دهد و مي سازد. در سوره دخان مي فرمايد: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ في لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ» و در سوره قدر مي فرمايد: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ في لَيْلَةِ الْقَدْرِ». در سوره بقره هم مي فرمايد: «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذي أُنْزِلَ فيهِ الْقُرْآنُ هُدي لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدي وَ الْفُرْقانِ».

«قوس نزول» در ماه مبارك

همين تعبير در دعاي روزانه ماه رمضان هم هست. در اكثر دعاهاي ماه رمضان به اين «قوس نزولي» اشاره شده است كه ماه مبارك رمضان، ماه نزول كلام الهي است. به تعبير ديگر، ماه رمضان ماه سخن گفتن ربّ است با عبدش؛ يعني ماهي است كه ربّ، براي ساختن عبدش و راهنمايي او به سوي قربِ خويش، با او سخن مي گويد و سخن گفته است.

بنابر اين قرآن در ماه مبارك رمضان نازل شد و به تعبير اهلش به صورت «جُملةً واحده» -به طور كلي و يك پارچه- در شب قدر، بر قلب پيغمبر اكرم(ص) فرود آمد. اين همان قوس نزولي اين ماه است. تا اينجاي مطلب شبهه اي نيست؛ اين آيات قرآن است و اين هم دعا هايي كه شما در ماه رمضان مي بينيد و اين مطلب در همه آنها هست.

«قوس صعود» در اين ماه

اما ماه مبارك رمضان همچنين ماه صعود است؛ يعني چه؟ درست برعكس آن «قوس نزولي» كه گفتيم، اينجا «قوس صعودي» مطرح است. يعني اين ماه، ماه كلام عبد با ربّ است. بله، در همه اوقات عبد مي تواند با ربّ خودش سخن بگويد، ولي يك موقعيت خاصي هست كه اين سخن گفتن، از نظر سازندگي، بُرد بيشتري پيدا مي كند.

برچسب ها :
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 127120
تعداد نوشته ها : 786
تعداد نظرات : 17
Rss